© Copyright  Hollandse kropper club

SCHAKELPEN van TOON SLIJPEN



Het is al weer jaren geleden dat mijn vorige baas mij en mijn vader weg gaf aan onze huidige baas.
Mijn vader en ik, beiden stellerkropper, kwamen terecht in een hok vol Hollandse kroppers. 
Het was er goed toeven en veel Hollandse kroppers denken dat mijn vader en ik hun ouders zijn.
Na enkele jaren woonde mijn vader nog maar alleen bij mij in. 
Weer een paar jaar later kon ik zelf geen eieren meer leggen maar broedde ik wel nog de eieren van de Hollandse kroppers uit en voerde ik samen met mijn vader nog de jongen.
Als er eens bezoek op het hok was, kwam steeds de vraag naar voren: “Waarom doe je die oude stellers niet weg ?” 
Vol belangstelling luisterden wij dan naar het antwoord: “Ik heb degene waar ik die stellers van kreeg beloofd dat ik ze nooit weg zou doen”.

Vorig jaar ging mijn vader dood. 
Hij had een Tsjechische ring om waarop nog vaag 1998 was te lezen.
Nu ben ik nog alleen, nou ja, af en toe vindt zo’n Hollandse kropperdoffer mij erg aardig en dat is mooi meegenomen op mijn leeftijd. 
Ik schat dat ik wel een jaar of 10-12 ben.
Nu wil het toeval dat ik wat betreft de leeftijd in goed gezelschap ben . 
Immers, mijn baas is ook al niet meer de jongste. 
Het verhaal ging al lang dat hij gepensioneerd zou worden. Vol verwachting keken wij duiven daar naar uit. 
Wat meer aandacht, ’n keer vaker het hok schoonmaken, een schilderbeurt van ramen en deuren, reparatie van kapotte voerbakken enz. dat zou wel mooi zijn. En ook meer kontact met andere duivenbazen om ervaringen en dieren uit te wisselen zou helemaal niet verkeerd zijn. 
Wat een teleurstelling !!

In plaats van al die wensen, holt onze baas zichzelf voorbij. 
Hij maakt voor alles en iedereen tijd zo lijkt het, maar wij komen niet aan bod. En dan steeds die kleinkinderen in het hok. 
Die willen eieren rapen, duiven aaien, waterbakken en voertroggen omkeren. 
Wat ’n ellende en al dat kabaal. Ik hoorde dat er al enkelen van de leg zijn door al die drukte. 
Zodra het rustig lijkt in en om het hok, springt de baas weer op zijn fiets op weg naar een of andere vergadering. Ja, ja. 
Echt werken is er niet meer bij maar praten……
Vreemde dieren, die mensen.

Steller geel 99-2532

 

         

                       

© Copyright Hollandse kropper club  |   Design www.Barten.eu